Mü�minin firâseti

MÜ�MİNİN FİRÂSETİ

�Hâce Mevdûd-i Çeştî�, kendi talebesiyle,
Bir gün, �Belh�ten çıktılar yolculuk gâyesiyle.

�Buhârâ�ya gitmekti bu yolculukta niyet.
Bir nehir kıyısına ulaştılar nihâyet.

Baktılar ki nehirde, tek kayık çalışıyor.
İnsanları karşıya, ücret ile taşıyor.

Lâkin Hâce Mevdûd�un, hem de talebesinin,
Yanlarında, hiç para yok idi o gün için.

Söylediler ise de bunu o kayıkçıya,
Dedi: �Ücret almadan, geçiremem karşıya.�

O zaman Hâce Mevdûd, nehre doğru giderek,
Talebesine dahî �Tâkîb edin!� diyerek,

Çok kısa bir zamanda, o ve talebeleri,
�Yürümek� sûretiyle, geçtiler hepsi nehri.

Az sonra kayıkçı da, karşıya geçtiğinde,
Onları orda görüp, kaldı hayret içinde.

Pek çok özür diledi Hakk�ın bu velîsinden.
Ellerini öperek, oldu talebesinden,

Oradan, yollarına ettiler yine devam.
Nihâyet Buhârâ�da, yolculuk oldu tamam.

Orada Hâce Mevdûd, bir bayram sabahında,
�Hâce Abdülhâlık-ı Goncdüvânî� adında,

Bir �Allah adamı�yle sohbet ederlerdi ki,
O an, zâhid kılıklı biri girdi içeri.

Sırtında eski hırka, omuzunda seccâde.
Ve elinde tesbihle giriverdi bu halde.

Sahte bir tevâzûyla oturup aynı minvâl,
Hâce Abdülhâlık�a eyledi şöyle suâl:

�Firâset-i mü�minden sakının ey insanlar!
Zîrâ o, Rabbimizin nûruyla eder nazar�.

........

Böyle buyurmaktadır o Resûl-i müctebâ.
Bu hadîs-i şerîfin sırrı nedir acabâ?

Buyurdu: �Sırrı o ki, zünnârını keserek,
Tam müslümân olasın, şehâdet söyliyerek.�

O kimse şaşırarak, dedi: �Allah korusun.
Bende zünnâr mı var ki, böyle şey söylüyorsun?�

Buyurdu ki: �Hırkanın altındadır o zünnâr.
Firâset nûru ile görülüyor âşikâr.�

Bu kerâmeti görüp, insâf etti münâfık.
Şehâdeti söyleyip, müslümân oldu artık.

Hâce Mevdud-i Çeştî, bir gün sohbet ederdi.
�İnsan�dan bahis ile, va�zında şöyle derdi:

Mahlûkâtın içinde, çok âcizdir şu insan.
Buna rağmen Allah�a, o eder en çok isyân.

Öyle zelîl olur ki, o bu isyânlarıyle,
Ondan nefret ederler, hattâ şeytânlar bile.

Hayret ki, Rabbi ona ettikçe bol bol ihsân,
O, bunlara karşılık yapar hep günâh, isyân.

Halbuki olmasaydı, Rabbin ona ihsânı,
Kim kurtarabilirdi her şerden o insanı?

Kendisini yaratan, her an varlıkta tutan,
O�dur hem kendisini koruyan her korkudan.

Beşikten tâ mezara, rızkını verir de hep,
O, yine Sâhibine isyân eder rûz-ü şeb.

Lâkin tövbe edip de, ibâdet etse eğer,
Öyle azîz olur ki, gıbta eder melekler.