Artık ne sabır var

ne mecalden kaldı bir hal
Hazan her bir yanımı kuşattı

nerdesin hala niye habersizsin yar


Umutlarıma sessizce

karlar yağar yüreğimi yakar
Nefesim olsa ne yazar sinem

sancılar içinde ıstırapla yaşar ve ağlar


Yıllar alıp götürdü

hevesimi şevkimi ümitlerimi
Beklemek kar etmedi sükût ettirdi

bu bitap melalimi yalnız kalbimi


Ne teselli
şerhetti sürur zerketti
ne sabır har eğledi kanaate yetti
Yüreğime güz sökün etti

gözlerimin yaşı vefa için şikâyet etti


Vurmayın yüreğime

suskun melali ahvalime
Aldırmayın çaresizliğime alay

etmeyin kimsesiz kalbimin sezgisiyle


Hamiyete
boş vermişliğime aşk için

elemle hemhal olduğum kaderimle
Ne dumanım kaldı ne korum hüzün

bir başka seslendi boşlukta kalan gözlerime


Ey sevgili artık

neyleyim sessizce çekileyim
Bahtım için sabırda ikamet

ederek kalbin için selametler dileyim


Bu yorgun yüreğime

nazarın dokunmadan göçüp gideyim
Umutla filizleneyim sürurla vuslatı

terennüm edeyim kısmet değilmiş neyleyim


Bir zamanlar ışıktın

pervaneydin halin dilinde
Esini şad eden nefesin azizliğinde

hülyaların açılmış haz mümbitliğinde


Her nefesin
eşiğinde titreyen kalbin

ümide abat olan filizlerinde
Renklerin asudeliğinde

şevkin heyecan bahşeden iksirinde


Tutkumuydu alıp

götüren şimdi hicrana sevk eden
Nasıl bir yakarıştı suskun duvarlardan

öteye geçmeyen gözyaşı döktüren


Yalnızlığın busesinde

hüzünle nefesi bitiren mecali yok eden
Hıçkırıklar içinde inleten gönül lehçesini

şerh edemeden öteye göçüren elem


Mustafa CİLASUN